BABAI I NXORRI 4 DJEMTË E TIJ NGA SHTËPIA PËR T’U DHËNË NJË MËSIM QË S’TA JEP ASNJË SHKOLLË…

Një baba kishte katër djem. Ai donte që bijtë e tij të mësonin të mos i gjykonin gjërat shumë shpejt. Kështu që ai i dërgoi secilin veç e veç të shkonin dhe të shihnin një pemë të bukur dardhe që ishte shumë larg që aty.

Djali i parë shkoi në dimër, i dyti në pranverë, i treti në verë dhe më i vogli në vjeshtë.

Të gjithë shkuan me rradhë dhe kur u kthye edhe i fundit, babai i thirri ata së bashku për t’i përshkruar atë që kishin parë.

Djali i parë tha se pema ishte e shëmtuar, e përkulur dhe e shtrembëruar.

Djali i dytë tha jo, ajo ishte e mbuluar me gjethe jeshile dhe plot premtime.

Djali i tretë nuk u pajtua me ta, ai tha se ishte e mbushur me lule kaq të këndshme dhe për të, ishte gjëja më e bukur që kishte parë ndonjëherë.

Djali i vogël nuk u pajtua me asnjë nga ata; ai tha se pema ishte pjekur dhe ishte mbushur me fruta, plot me jetë dhe përmbushje.

Babai u shpjegoi të bijve se të gjithë kishin të drejtë, sepse secili prej tyre kishte parë vetëm një stinë në jetën e pemës.

Ai u tha atyre se nuk mund ta gjykonin një pemë ose një person për vetëm një sezon apo stinë dhe se thelbi i asaj se cilët janë – dhe kënaqësia, gëzimi dhe dashuria që vijnë nga ajo jetë – mund të maten vetëm në fund, kur të gjitha stinët kanë mbaruar.

Nëse heq dorë në stinën e dimrit, do të humbasësh premtimet e pranverës, bukurinë e verës, përmbushjen e vjeshtës tënde!

Mos gjykoni një jetë bazuar nga një stinë e vështirë! Mos lejoni që dhimbja e një sezoni të shkatërrojë gëzimin e të gjithë pjesës tjetër!